Drewniany dworek z modrzewiowych bali z XVII wieku, jeden z najstarszych budynków w mieście.
Dworek wzniesiono w XVII wieku z modrzewiowych bali w konstrukcji zrębowej. To parterowy dom z mieszkalnym poddaszem, na planie zbliżonym do kwadratu, nakryty wysokim czterospadowym dachem z lukarnami. W 1759 roku wymieniono go w inwentarzu starostwa leżajskiego jako dworek Siestrzewitowski lub Zwoleński; przebudowany na początku XX wieku, remontowany w 1950 i 1990 roku.
Od frontu i od tyłu ma przeszklone ganki, a okna zdobią okiennice. Wnętrze dzieli przelotowa sień z kominkiem, a w jednej z izb stoi piec z kaflami malowanymi w postacie ludzi i zwierząt, dzieło leżajskiego garncarza Wojciecha Krystyniackiego z końca XIX wieku. Dom jest orientowany staropolskim zwyczajem tak, by wszystkie izby miały słońce o określonych porach. To własność prywatna, oglądana z ulicy.
