Wczesnobarokowe sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia z lat 1618-1628, otoczone obronnymi murami; od 2005 roku Pomnik Historii.
Bernardynów sprowadził do Leżajska w 1608 roku biskup przemyski Maciej Pstrokoński. Klasztor stanął tam, gdzie według tradycji Tomaszowi Michałkowi ukazała się Matka Boża ze św. Józefem. Obecny kościół zbudowano w latach 1618-1628 z fundacji Łukasza Opalińskiego i jego żony Anny z Pileckich. Prace prowadzili muratorzy lubelscy, prawdopodobnie pod kierunkiem Antonia Pellacciniego, więc świątynia reprezentuje tzw. typ lubelski: to trójnawowa bazylika długa na 60 i wysoka na 28 metrów.
Wnętrze ma bogaty, wczesnobarokowy wystrój. Ołtarz główny z 1637 roku mieści obraz Zwiastowania pędzla bernardyna Franciszka Lekszyckiego, ambona pochodzi z 1636 roku, a rokokowe tabernakulum z połowy XVIII wieku. W bocznym ołtarzu wisi łaskami słynący obraz Matki Bożej Pocieszenia, namalowany przed 1590 rokiem i koronowany w 1752 roku; 7 maja obchodzi się tu święto Matki Bożej Leżajskiej.
Kościół jest bazyliką mniejszą od 1928 roku, a cały zespół z murami, basztami i klasztorem od 2005 roku Pomnikiem Historii. Osobno opisujemy słynne organy, mury z basztami, muzeum klasztorne i Kalwarię w lesie za bazyliką.
Zdjęcia: fot. Marcin Konsek, CC BY-SA 4.0; fot. Sashabrava, CC BY-SA 4.0; fot. Krzysztof Dudzik-Górnicki (User:ToSter), CC BY-SA 3.0.
